zaterdag 24 december 2016

Boerenkrijgtocht

Maandag 19 december had ik een dagje verlof genomen. Dit omdat mijn verlof op moest. Aangezien de wandelclub Wsv De Trotters in Hasselt een wandeltocht organiseerden, ben ik daar gaan wandelen. Uiteraard koos ik voor de langste wandeling. Ik had toch alle tijd van de wereld op maandag. En de rest van het gezin ging niet mee vandaag, dus kon ik eens een beetje genieten van een langere wandeling.

De start van de wandeling was binnen de ring van Hasselt. Gelukkig wandelden we via een fiets- en voetgangerstunnel de stad uit. Al snel zaten we in een gebied met allemaal mooie velden. Wie zegt dat het in de winter niet mooi kan zijn, heeft het toch echt mis hoor. De meerderheid van de wegen op deze wandeling is verhard, zo stond op hun website. Dat was ook wel, maar toch kregen we enkele mooie trage wegen onder onze voeten die niet verhard waren.
Na een eindje kregen we een mooie kapel te zien. Dit blijkt de Kapel van Wideux te zijn, een kapel die op de lijst van cultureel erfgoed te vinden is. Deze flink uit de kluiten gewassen kapel zou bij het 18de-eeuwse kasteel van Wideux horen. Dat kasteel is in 1970 deels werd gesloopt.

Bij de kapel hoort het verhaal van de spookeik. Hoe de bevolking ook trachtte een omgehakte eik te verplaatsen, telkens rolde die weer naar zijn oorspronkelijke plek terug. Een verklaring voor deze gebeurtenis vond men in het feit dat vroeger spoken naar deze eik verbannen werden. Om het rollen met de eik te vermijden, liet de kasteelbewoner een afsluiting omheen de kapel plaatsen. Leuke legende, niet?

Een paar kilometers later bevond ik me in de eerste rustplaats. Als ik de 12 kilometer had gekozen, ging de wandeling nu terug naar de startplaats. Maar de 19 en 17 kilometer deden nog een extra lus. Deze deed ik dan graag er bij. Het eerste deel van deze extra lus was niet zo spectaculair mooi. Neen, door woongebied en langs een iets drukkere weg wandelen. Maar iets later kreeg ik waar voor de moeite.

De wandeling ging dwars door een mooi bosgebied. Dit is het Wissenboske. Dat is een speelbos, dus speciaal voor de kinderen aangelegd. In een speelbos kunnen kinderen immers naar hartelust ravotten en spelen met natuurlijke elementen. Hier kan elk kind zijn fantasie gebruiken.

Het bos is bijna 1 hectare groot en ligt langs een fietsroute. Dus ideaal om snel te geraken met alternatieve vervoermiddelen.

Nadat ik het bos verlaten had, kreeg ik weer een stukje door bebouwing te verwerken. Dit duurde niet zo lang deze keer, omdat ik al snel over een fietspad mocht wandelen. Dit fietspad loopt door een natuurgebied waarvan ik de naam nergens kan vinden. Maar in ieder geval was het mooi om door te wandelen. Eens dit gebied verlaten, kwam ik al snel terug bij de rustpost. De extra lus zat er dus op en de laatste 4 kilometer naar de finish kon ik aanvatten.

Dit waren eigenlijk 4 kilometer door wijken en langs lintbebouwing. Dus niet zo mooi, maar toch was de wandeling de moeite waard. Ik zou hem zeker terug doen.  In het totaal waren er volgens de statistieken op marching.be 789 wandelaars komen wandelen die dag. Ik heb er niet zo veel van gemerkt omdat er niet zo veel mensen mij hebben voorbijgestoken en ik zelf ook niet eigenlijk.

Een ontspannen dagje dus, om zeker nog eens over te doen. Aangezien ik nu terug aan de 20 kilometer zit, is de volgende lange afstand iets van tussen de 20 en 30 kilometer. Ik ben namelijk terug aan het opbouwen om richting de 50 te gaan. Ik zou graag de Zotte 50 van Gheel terug doen dit jaar, en ook de dodentocht in augustus. Dus ik weet weer wat doen dit jaar.

Wandel jij als ook lange afstanden? Laat gerust een berichtje achter.

dinsdag 20 december 2016

Kerstmistocht

Ook zondag 18 december gingen we wandelen in het mooie Limburg. Deze keer gingen we naar de Kerstmistocht in Beverlo. Ook dit was een leuke wandeling die veel door de bossen ging.

De start was eigenlijk wel niet zo leuk. Langs deze weg was geen voetpad, en de auto's reden rakelings langs ons heen. Soms was het echt nipt. Neen, er werd geen rekening gehouden met de zwakke weggebruikers door de autobestuurders. Langs deze weg lag ook enorm veel zwerfvuil. Dat is toch wel spijtig, want anders was het toch een leuke buurt om door te wandelen. Nu moest je echt door het afval stappen op sommige momenten.

Bordjes die verbieden van afval te storten blijken niet te helpen. Begrijpe wie begrijpen kan. Ik in ieder geval begrijp er niets van.

Gelukkig ging de wandeling nadien over rustigere wegen. Na nog een klein stukje over een weggetje dat eigenlijk een fietspad is te wandelen kwamen we dan ook in een natuurgebied.

Hier is men denk ik bezig om "natuurherstel" te doen. Dus de naaldbomen moeten plaatsmaken voor een kale vlakte vol met heide. Persoonlijk wandel ik veel liever door bossen. Is leuker ook als het waait, want rond deze periode kan de wind gemeen zijn, zeker in zulke kale vlaktes. Even later kwamen we dan door bospaden waar men echt bezig was met bomen te rooien. De paden waren gelukkig vlot bewandelbaar.

Na een 4 tal kilometer bereikten we de rustplaats waar we eventjes bleven zitten. Dit was nodig om de eindmeet te halen. De wandeling was immers 9 kilometer lang. Gelukkig is er in het weekend bij wandelingen rond de 7 kilometer altijd een rustpost.

Het tweede deel van de wandeling was eigenlijk voor onze tocht niet zo leuk meer. Voornamelijk over betonwegen. Gelukkig wel altijd in het bosgebied, en ook gelukkig op niet al te drukke wegen.

Helemaal op het laatste ging de wandelweg langs een spoorlijn. Hier lag ook een fietspad, waardat we gelukkig geen fietster zijn tegengekomen. Zo konden we rustig verderstappen richting onze wagen. De wandeling van zondag was weer prachtig. De wandelclubs doen echt super hun best om de wandelaars leuke wandelingen te geven. Dat verdient toch een vermelding af en toe.

maandag 12 december 2016

Wintertocht

We kozen eigenlijk voor een andere tocht, maar door een omleiding die ons vlak bij Eksel voerde. Dus zijn we daar gestopt om onze zondagse wandeling daar te houden.

Het eerste deel van de wandeling was langs huizen, dus niet veel spectaculairs dat gebeurde. Daarna echter was het leuker, de wandeling trok in de bossen. Het is eens leuk om in te vertoeven.
Gelukkig waren de meeste bospaden op deze wandeling goed begaanbaar. Het had immers de nacht ervoor wat geregend. Voor het zelfde geld kregen we heel veel slijk onder onze voeten. Gelukkig was dat niet het geval.

De wandeling ging dus door bos, en iets later kwamen we aan een hondenschool. Daar zagen we nog wandelaars van een andere kant komen. Iets later zouden wij daar ook stappen. Deze eerste lus was voor de meeste kilometers identiek. Het ging immers naar een tussenstop, en daar konden degene die meer kilometers gingen doen, dan een of twee lussen extra nemen. Wij hebben dat niet gedaan, omdat we 6 kilometer gingen stappen.

Na de tussenstop, moesten we nog maar 2 kilometers stappen. Aangezien de start pal in het centrum was, zouden we niet veel bos meer te zien krijgen, en dat was ook zo. Eerst een stukje langs een drukke baan, en daarna door woonwijken, tot we terug in het centrum aankwamen en onze wagen vonden.

Dat het bijna het einde van het jaar is, dat zagen we ook overal. De voortuinen beginnen verlicht te worden met kerstverlichting. De tafelstukjes in de tussenposten zijn mooi versiert met kerststukjes. Kortom, het einde van het jaar is toch een beetje leuk om te wandelen.

Nu nog sneeuw en vriesweer en het is helemaal kerst. Maar dat hoeft voor mij persoonlijk nu ook niet. Nu kan je immers nog wandelen zonder een dikke jas aan te doen. Het is nog steeds rond de 10 graden overdag, dus ideaal wandelweer. Dat het zo maar blijft.

Meer foto's van deze wandeling zitten in een album op flickr.

zondag 4 december 2016

11e Mieke Pap Route

De aankondiging van de Mieke Pap Route op walkinginbelgium.be was veelbelovend:
Rasechte, afwisselende en grensoverschrijdende natuurwandeling met veel bos, langs het water, door de heide. Langs voornamelijk Belgische bossen en Nederlandse landgoederen en de riviertjes Aa/Roovertse Leij.
We kozen voor de kortste wandeling, namelijk 6 km. We waren namelijk nogal laat aangekomen. En ook omdat we nog maar net gerecupereerd zijn van een griep. Dus nog wat rustig aan doen.

De start was niet echt leuk. Vlak naast een drukke baan wandelen over een fietspad dan nog. Niet de leukste bezigheid voor mij. Na een halve kilometer mochten we gelukkig op een zijbaan wandelen. Dit duurde ongeveer een kilometer tot we terug die drukke baan kruisten. Tijdens deze kilometer zaten we vooral in de velden. Het winterzonnetje deed deugd. De wind was wel koud en we hadden meestal wind op kop. Dus niet echt warm, maar dat is niet zo erg. Koude regen is veel erger dan een gure wind.

Nadat we aan de overzijde van de straat een zijweg waren ingewandeld, kregen we iets later een zandweggetje onder onze voeten. Een meevaller, want het kan wel eens zijn dat de 6 km altijd op betonwegen is. Niet op deze dus. Nog steeds heel veel velden te bespeuren.

Tot we op de 3 km een bos inwandelden. Hoera, het beloofde bos is er eindelijk. Maar heel lang hebben we niet kunnen genieten van het bos. Ongeveer een halve kilometer. Toen waren we terug op een betonbaan en de wegwijzers van de 6 km wezen ons richting de velden. De andere wandelingen met meer kilometers, bleven in het bos. Op de 4e kilometer was er een tussenstop. Daar zijn we dan iets gaan drinken. Niet dat we het nodig hadden, maar het is altijd wel leuk om dan een praatje te kunnen doen met andere wandelaars.

Na ons welverdiend drankje, zijn we dan verder gegaan voor de laatste 2 kilometer. Veel anders als ervoor hebben we niet gezien. Eerst veel velden en op het laatst een kilometer terug over die drukke baan. Spijtig van die drukke baan, anders was het een aanrader. Velden kunnen ook mooi zijn, zeker met dit koude weer. Sommige velden waren immers nog wit van de vrieskou.

Volgende keer als we deze wandeling gaan doen, gaan we voor iets meer kilometers, want anders is het niet echt een aanrader om in de natuur te zitten.

woensdag 30 november 2016

Wandelclub ?

Lid worden van een wandelclub of toch maar niet? Vorig jaar was ik ook nog geen lid van een club. Als ik toen ging wandelen was het altijd zoeken waar ik ging wandelen.
Meestal nam ik een GR route. Die in Vlaanderen liggen hebben allemaal een GPX trace die je op je GPS kan zetten. Ze zijn te downloaden van de website van GroteRoutepaden.be.

Ik nam ook dikwijls het knooppuntennetwerk, dat in onze regio eigenlijk best goed is. Op de site wandelknooppunt.be/ kan je zelf zo wandelingen uitstippelen.

Dit is achteraf bekeken toch een nadeel ook. Toen ging ik namelijk maar 1 of 2 keer per maand en was ik een tijdje bezig met plannen. Zeker voor de GR routes, omdat dit geen lussen zijn. Dus je moet altijd zorgen dat je terug aan je wagen of aan een station geraakt.

Daarom ben ik dan lid geworden van een wandelclub in onze buurt. Het voordeel is dat je zelf niets meer moet uitstippelen. Je bent dan ook automatisch lid van Wandelsport Vlaanderen. Het gevolg is dat ik nu alle wandelingen van de wandelkalender kan doen. Gewoon even nakijken waar er op een gegeven dag een wandeling te doen is. Naar de startplaats rijden. Als lid betaal je meestal 1,1 Euro. Als niet lid kan je ook komen uiteraard, maar dan is het 1,5 Euro om te wandelen.

Als je betaald, ben je ineens verzekerd ook. Als je lid bent, dan kom je uiteraard mede clubleden tegen, en daar kunnen dan vriendschappen uit ontstaan. Gezamenlijk wandelen.  En als ik alleen wil wandelen, kan dat ook. Dan doe ik persoonlijk meestal de langere wandelingen. Die dan minstens 20 km zijn. Daar wandelen de meeste mensen alleen. En als je na een tijdje een gesprek wil, kan dat ook. Er is altijd wel iemand bereid om een praatje te maken.

Het nadeel dat ik wel vind is dat het meestal oudere mensen zijn die wandelen. De jonge mensen blijken het wandelen nog niet ontdekt te hebben. Dus jonge mensen, kom wandelen, het is fijn om in de natuur te zijn.

dinsdag 29 november 2016

Spek- en Eierentocht

Vandaag een dagje verlof. Hoe kan ik die dag anders opvullen als het supermooi weer is dan door een wandeling te gaan doen?

Vandaag vertrok de wandeling in het gehucht Heide van het dorpje Veerle. Het was deze ochtend een kleine -3 graden toen ik vertrok. Mijn vrouw ging normaal gezien meegaan, maar een ziekte besliste er anders over.

Ik besloot om een lus te doen van 10 km. Ik kon kiezen tussen lus 10a of lus 10b. Ik koos voor 10a, en gelukkig maar, want 10a ging bijna altijd door de bossen die dat deze streek toch wel heeft.
Na een 3 tal kilometer in de bossen te wandelen begon ik op te warmen. Ik zag ook ineens dat de abdij van Averbode opdook. Daar ben ik al eens gaan wandelen, en het is daar super mooi. Gelukkig ging de wandeling verder richting het gebied dat ik al kende. In de winter had ik dit immer nog nooit bewandeld. En mooi dat het was. En rustig. Op een warme dag kan je hier over de koppen lopen.
De wandeling ging eigenlijk nogal recht tot op het centrale fietspad dat daar loopt. Daar volgde de bewegwijzering deze tot bijna aan de baan terug. Hier keerde de wandeling terug het bos in, tot ik een uitkijkpost zag waar je volgels kan gaan spotten. Ik ben uiteraard een kleine omweg gaan doen om te kijken naar het uitzicht. Weer de moeite waard, hoe kan het anders.

Na dit deel bleef de tocht in het bos tot bijna terug aan het buurthuis, waar ik vertrokken was. Na wat spek en eieren gegeten te hebben, besloot ik van er nog 7km bij aan te plakken. Deze tocht ging immers een totaal andere richting uit. Er was ook nog een 10b wandeling die deze richting uit ging, maar ik moest ook op tijd thuis zijn, dus dat ging niet meer. Gelukkig misschien, want ik vond persoonlijk dit deel minder mooi.

Het was voornamelijk door weilanden wandelen. Op zich ook niet slecht. Maar na een wandeling door de bossen gehad te hebben, is dat toch minder leuk om te doen. Maar al bij al een zeer leuke wandeling.

Ik heb ook een aantal foto's genomen. Deze kan je bekijken op flickr in het album Spek-En-Eierentocht

zondag 27 november 2016

Kempische Ardennen wandeling

Elke week kiezen we een wandeling van walkinginbelgium.be Vandaag gingen we wandelen in Hulshout. De tocht startte aan het sportcentrum. Dit centrum ligt midden in een industriepark. Het voordeel hiervan is dat er veel plaats is om te parkeren. Zeker als er veel volk is zoals vandaag. Het nadeel is echter dat je een tijdje moet wandelen voor je in de mooie natuur terecht komt.

Maar een wandeling van 10 km moet al straf zijn als die niet in de bossen terecht komt. Al snel ging de wandeling via een trage weg naar een bosrijk gebied. Tot ik daar kwam heb ik eigenlijk niemand tegengekomen. Het leek alsof ik compleet alleen aan het wandelen was. Ik had immers voor 10 km gekozen. De rest van het gezin voor 5 km. En die ging al van het begin een andere richting uit. Dus we zagen elkaar pas terug bij de startplaats.

Ondanks dat het vochtig weer geweest is en het herfst is, waren de paden zeer goed begaanbaar. Op sommige andere plaatsen is dat nu niet zo. Daar krijg je dan enorme plassen waar je niet over kan geraken. Gelukkig was het hier niet het geval. Even later was het helaas uit met de pret. De boswegen ruilden zich voor betonwegen. Dit is zo nog een tijdje gebleven tot we halfweg onze wandeling waren.

Na de rustpost bleek dat de wandeling terug een zachte ondergrond kreeg. Dat is altijd mooi, omdat je dan op prachtige plaatsen komt. En inderdaad. Ineens ging het wandelpad langs een riviertje. Prachtig was het daar.

Een minder leuke kant aan dit verhaal is dat vlak voor dit pad een vrouw onwel was geworden en ze die aan het reanimeren waren. Ondanks dat de hulpdiensten snel ter plaatse waren, is de vrouw overleden heb ik net vernomen. Heel spijtig.
Ik ben dan rustig doorgewandeld denkend aan dit voorval. Wat als er nu met mij iets zou gebeuren? Ik ben op het moment alleen aan het wandelen. Die vrouw was met nog vrienden aan het wandelen, dus die kreeg snel hulp, ook al heeft het niet mogen baten. Maar bij mij zou het lang duren voor iemand hulp biedt. Ook omdat het redelijk rustig was op sommige plaatsen.

Zulk een voorval doet je nadenken dat het leven snel voorbij kan zijn.

BTemplates.com